موارد مصرف : به شكل موضعى از شيرابه گياه براى رفع زگيل و تسكين دردهاى عصبى و به صورت خوراكى از برگ‌ها براى پائين آوردن تب و از بين بردن انگل‌هاى معده و از ريشه به عنوان قىآور و مسهل استفاده مىشود . ( 1 * ) - دياسقوريدوس 361 ( 2 * ) - صيدنه عپ 381 ، قانون عب 334 ، شرح اسماء م - ش 178 ، جامع مفردات ج 4 ص 204 ، مخزن 581 Code - 2348 فربيون حبيبى Euphorbia hirta L . گياهى است كوچك ، علفى ، قسمتهاى هوائى كركدار از خانواده افوربياسه ، ساقه باريك ، استوانه‌اى به دو شكل ايستاده يا خوابيده ، به درازاى حد اكثر 50 سانتيمتر ، پوشيده از كرك‌هاى زرد ، برگ‌ها متقابل ، بيضى شكل منقوط ، حد اكثر به درازاى 5 سانتيمتر با حاشيه دندانه‌دار ، رويه بالايى برگ به رنگ سبز تيره و سطح زيرين زرد كمرنگ . گل كوچك ، سفيدرنگ ، ميوه كوچك به قطر 2 - 1 ميليمتر و كركدار مىباشد . محل رويش : هند ، استراليا و جنوب غربى امريكا تاريخچه : گياه از زمان‌هاى بسيار دور در هند مصرف مىشود به سنسكريت آن را Nagarjuni مىناميده‌اند به هندى و اردو آن را Dodhi مىنامند . قسمت‌هاى مورد استفاده : بخش‌هاى هوائى گياه تركيبات شيميائى : در گياه مواد زير وجود دارد : فلاونوئيدها : لكوسيانيدين Leucocyanidin ، كوئرستين ، كوئرستيرين ، گزانتورامين Xanthorhamin ترىپنوئيدها : آلفا و بتا آميرين ، تاراكسرول Taraxerol استرول‌ها : كامپسترول ، سيتوسترول ، سيگماسترول ساير مواد : رزين ، تانن ، قند ، موسيلاژ ، كلرفيل ، موم ، كائوچوك ، اكسالات كلسيم ، آلكالن‌ها ، اينوزيتول و اسيدهاى فنليك نظير الاگيك ، گاليك و شيكميك Shikimic اسيد